کیپد کنترل اغلب به عنوان رابط کاربری برای ارتباط با دستگاه دزدگیر استفاده می‌شود. از کیپد کنترل همانند ریموت می‌توان برای فعال یا غیر فعال کردن دزدگیر استفاده کرد. با این تفاوت که در کیپد برای تغییر وضعیت دزدگیر نیاز به رمز کاربری هست که قبلاً توسط کاربر اصلی در حافظه آن ذخیره شده است. از این رو از نظر امنیتی نسبت به ریموت کنترل در سطح بالاتری قرار می‌گیرد. مزیت دیگر آن نسبت به ریموت کنترل این است که به علت نصب در محل ثابت، امکان سرقت یا گم شدن آن نیز وجود ندارد.

با توجه به استانداردهای تعریف شده، کیپد کنترل‌ها معمولاً در کنار درب ورودی ساختمان نصب می‌شوند. محل نصب سنسورهای تشخیص حرکت در ساختمان باید به گونه‌ای باشد که در صورت رسیدن هر فردی کنار کیپد، حداقل یک سنسور ورود فرد را تشخیص بدهد. به این سنسور، سنسور تأخیری می‌گویند.

هنگام خروج و فعال کردن دزدگیر توسط کیپد، کاربر چندین ثانیه مهلت دارد تا از ساختمان و یا از دید سنسور تأخیری خارج شود؛ در غیر این صورت آژیر دزدگیر به صدا در خواهد آمد.

هنگام ورود نیز با تحریک شدن سنسور تأخیری، کاربر تنها چندین ثانیه مهلت دارد تا با استفاده از کیپد، دزدگیر را به حالت غیرفعال درآورد. این زمان تأخیر از تنظیمات دستگاه به شمار می‌رود و با توجه به فاصله درب ورودی تا کیپد، کاملاً قابل تغییر می‌باشد.